“Siyasi baskı, kurumsal aşınma ve devlet aklının kaybı.” Türkiye’de son yıllarda yaşanan gelişmeler, kamu yönetiminin tarafsızlığına ve devletin kurumsal bütünlüğüne dair ciddi soru işaretleri doğurmaktadır. Özellikle muhalefet belediyelerine yönelik operasyonlar, bütçe kısıtlamaları ve sistematik engellemeler, artık münferit uygulamalar olmaktan çıkmış; siyasi iktidarın yerel yönetimler üzerindeki baskı mekanizmasına dönüşmüştür. Yaklaşık 25 yıldır ülkeyi yöneten bir iktidarın, kamu gücünü bu denli partizanca kullanması, Cumhuriyet tarihinin en tartışmalı dönemlerinden birine işaret etmektedir. Seçimle iş başına gelmiş belediyelerin, yalnızca “iktidar partisinden olmadığı” gerekçesiyle mali olarak boğulması, projelerinin durdurulması ve sürekli denetim baskısı altında tutulması; demokratik rekabet değil, açık bir siyasal cezalandırma pratiğidir. Daha da vahimi, bu süreçte en büyük zararı görenin halk olmasıdır. Belediyelerin hizmet üretme kapasitesi bilinçli şekilde zayıflatılırken, bundan etkilenen milyonlarca vatandaşın yaşam kalitesi düşmektedir. Altyapıdan ulaşıma, sosyal yardımlardan çevre düzenlemelerine kadar birçok alanda yaşanan aksaklıklar, siyasi hesapların toplumun önüne geçtiğini açıkça göstermektedir. Devletin temel ilkelerinden biri olan “kurumsal bütünlük” ise bu tablo içinde ağır bir yara almaktadır. Devlet, farklı siyasi görüşlerin temsil edildiği kurumların uyum içinde çalışmasıyla güçlü olur. Ancak bugün gelinen noktada, merkezi yönetimin yerel yönetimleri rakip değil adeta “tehdit” olarak gördüğü bir anlayış hâkimdir. Bu yaklaşım, devlet aklının zayıfladığını ve kurumsal işleyişin yerini siyasi reflekslerin aldığını ortaya koymaktadır. İktidarın sıkça dile getirdiği “muhalefet ülkeyi yurtdışında şikayet ediyor” söylemi ise bu bağlamda ciddi bir çelişki barındırmaktadır. Çünkü bir ülkenin uluslararası itibarı, yalnızca dışarıya anlatılanlarla değil, içeride sergilenen yönetim anlayışıyla şekillenir. Seçilmiş belediyelere yönelik baskılar, hukuki süreçlerin siyasallaştığına dair algı ve kurumlar arası gerilimler; Türkiye’nin dış dünyadaki imajını zedeleyen asıl unsurlardır. Unutulmamalıdır ki, demokrasi sadece sandıktan ibaret değildir. Sandıktan çıkan iradeye saygı duymak, o iradenin görevini yapabilmesi için gerekli koşulları sağlamakla mümkündür. Aksi halde seçimler anlamını yitirir, demokrasi ise yalnızca bir formaliteye dönüşür. Bugün Türkiye’nin ihtiyacı olan şey; merkezi ve yerel yönetimler arasında siyasi rekabeti düşmanlığa dönüştüren bu anlayıştan vazgeçilmesi, kamu kaynaklarının adil dağıtılması ve devletin tüm kurumlarının eşit mesafede, hukuk içinde hareket etmesidir. Aksi yöndeki ısrar, yalnızca belediyeleri değil, doğrudan devletin kendisini zayıflatmaya devam edecektir.