Hayatta çok az insana karşı mahcubiyet duydum. Ama biri var ki… İçimde yıllardır durur: Tahsin Kocaman. Onu tanıyan herkes bilir; yıllarca Aydın Büyükşehir Belediyesi bünyesinde önemli görevler üstlendi. Sonra bir gün… Siyasetin o bildik sert yüzü devreye girdi. Özlem Çerçioğlu ile yaşadığı süreç, görevlerinden alınması, yetkisiz bırakılması… Bunların hepsi Aydın’da konuşuldu. Ama benim meselem başka. Bir cenaze… Bir sabah telefonum çaldı. Arayan Onur Arazsu. Ardından Zafer Uçar. Bana verilen görev şuydu: Tahsin Kocaman’ın vefat eden babasının cenazesine kimlerin katıldığını, özellikle de Büyükşehir Belediyesi’nden kimlerin orada olduğunu video ile tespit etmek. Cenaze… Acının en çıplak hali. Ve bana verilen görev… O acının içinde “yoklama almak.” İstemediğimi söyledim. Ama bazen sistem sana “istemiyorum” deme hakkı tanımaz. Gittim. Tahsin Bey’e kameramı yanıma asarak baş sağlığı diledim. Ne olduğunu anlamıştır, eminim. Sonrasındaysa… Çektim. Gönderdim. Ama içime sinmeden… Tabii video istendiği gibi olmadığı için hem Arazsu hem de Uçar oldukça bir süre fırçalandı. Ben o gün sadece bir video çekmedim. Kendi içimde bir şeyi de kırdım. Yıllardır içimde taşıdığım mahcubiyet tam olarak buydu. Ve bugün… Yine bir cenaze. Bu kez aynı aileden bir başka kayıp. Ama bu cenazede tek bir çelenk vardı. Gönderen: Özlem Çerçioğlu! Dahası… O gün bana o görevi veren isimlerden biri de uçarak gelmiş ve cenazedeydi. En önde saf tuttu. İlk cenazeye zorla götürüldüm. İkinci cenazeye kendi isteğimle gittim. Çünkü bu kez kimse bana görev vermedi. Bu kez beni oraya götüren şey… Omurgamdı. Ve insan bazen şunu fark ediyor: Görevler gelir, uçar, gider; omurga baki kalır. Ben tercihini yapıp duruşunu bozmayanlardanım.   Omurgalı duruşun gerektirdiği şekilde kendilerine borcumdur: Sayın Tahsin Kocaman ve ailesinin başı iki kez sağ olsun.