Bir kurum düşünün… Bir zamanlar “örnek” diye anlatılırdı. Planlı, hazırlıklı, hesap verir görünürdü. Bugün ise yaptığı işlerin ortak duygusu aynı: özensizlik. Son günlerde yaşananlara bakınca bu duygunun tesadüf olmadığını anlıyoruz. Yağmur yağıyor. Biraz fazla yağıyor. Ve şehir… suyla imtihan veriyor. Alt geçitler göle dönüyor, caddeler dere oluyor, esnaf malını değil suyunu kurtarmaya çalışıyor. Buraya kadar anlatılanlar “doğa olayı” gibi sunulabilir. Ama değil. Bu memlekette yağmur yeni yağmıyor. Yeni olan tek şey, her yağmurda aynı hazırlıksızlık. Asıl dikkat çekici olan ise yaşananlar değil, yaşandıktan sonra olanlar. Ya da daha doğrusu, olmayanlar. Ne net bir açıklama var, ne sorumluluk alan bir dil, ne de “sorunun farkındayız” cümlesi. Şehir su altında kalıyor, kurum sessiz. Eskiden bu kurumun en büyük iddiası şuydu: “Biz farklıyız.” Şimdi fark şu: eleştiri arttıkça kulaklar tıkanıyor. Oysa belediyecilik, güneşliyken poz vermek değildir. Asıl sınav, yağmur yağdığında başlar. Altyapı afişle olmaz. Basın bülteniyle hiç olmaz. Sorun hata yapmak değil. Sorun, hatayı kabullenmemek. Sorun, her krizi “olur böyle şeyler” rahatlığıyla geçiştirmek. Bugün yaşananlar münferit değil. Bir süredir farklı alanlarda görülen özensizliğin, bu kez suyla görünür hâle gelmiş biçimi. Kentin farklı noktalarında yarım kalan işler, birbiriyle çelişen uygulamalar, aynı anda başlatılıp aynı anda unutulan projeler… Denetim zayıfladığında ilk kaybolan şey kalitedir. Kalite düşünce kamu hizmeti, kamuya yük olur. Ve bu yükü taşıyanlar karar vericiler değil, vatandaşlardır. İnsanlar kusursuzluk istemiyor. Ama ciddiyet istiyor. Plan istiyor. Yaşanan bir sorundan sonra suskunluk değil, açıklama istiyor. Bugün yapılan özensizlik, yarın “neden güven azaldı” sorusunun cevabıdır. Bazen bir kurumu yıpratan şey büyük skandallar değildir. Küçük ihmallerin, her yağmurda biraz daha birikmesidir. Unutmayın, Bu şehirde yaşayan herkes, neyin su altında kaldığını da neyin sessizliğe gömüldüğünü de biliyor.