Belediye meclisleri hizmet üretme yeridir; tiyatro sahnesi değil. Ancak bazen öyle anlar olur ki, provokasyon o kadar ucuz, o kadar içi boş ve o kadar kasıtlıdır ki, kelimeler bile durumu tarif etmekte zorlanır. Geçtiğimiz meclis toplantısında yaşanan tam olarak buydu. Bağımsız bir meclis üyesi klasik bir taktik denedi: Hizmet konuşmak yerine kışkırtmak. Çözüm üretmek yerine laf atmak. Sorun çözmek yerine ortam germek. İşte o an belediye başkanının ağzından çıkan tek bir kelime aslında durumu özetledi. Evet, tam olarak buydu. İçi boş. Yuvarlanıp duran. Nereye konursa oraya devrilen. Siyaset ciddiyet ister. Hele ki belediye meclisinde… Aydın’ın altyapısı konuşulacakken, trafiği konuşulacakken, su baskınları konuşulacakken, halkın cebindeki yangın konuşulacakken; kalkıp bilinçli provokasyon yapmak en hafif tabirle sorumsuzluktur. Çünkü proje yoktur. Vizyon yoktur. Sahada karşılık yoktur. Geriye ne kalır? Gürültü. Çok sevdiği Koçarlı daha geçtiğimiz haftalarda sular altında kalırken yaverliği ön planda tutmak da unutulmayacak! Bazıları polemikle görünür olmaya çalışır. Eskiyen numaralar bunlar. Aydın halkı artık bu numaraları yutmuyor. Kim hizmet ediyor, kim gündem değiştirmeye çalışıyor gayet iyi görüyor. Başkanın o anki tepkisi bir hakaretten ziyade, sabrın son noktasıydı. Hoş mu? Alsa. Meclis kürsüsü siyaset şovu değil, sorumluluk makamıdır. Provokasyon silindirik ve hatta gelecekteki ilk seçimde sen ve senin gibiler de silineceği için silindirik olabilir.. Ama halkın hafızası düzdür, nettir ve kaydeder. Ve sandık günü geldiğinde, o kayıtlar tek tek açılır.