4 yıl önceydi… 4 Kasım gecesi, Saat 01:00 civarı Muğla Üniversite Hastanesi Yoğun bakımında Son nefesini verdi İki gözümün çiçeği… Bacım, kardeşim… O gün aynı zamanda doğum günüydü. Doğum gününde gitti ciğer köşem. Pandemiden sonra Belki de aşılardan sonra Garip bir şekilde Kilo vermeye başlamıştı. Eşi de doktor olduğundan Türlü türlü tetkikler yapılmıştı. Onlarca profesör baktı, etti... Kimse teşhis koyamıyordu. 50’ye yakın Kanser testi yapıldı. Yok yok yok... Kanser değildi, İçimiz ferahtı. Kanser değilse Nasıl olsa düzelecekti. Ölüm mü? Hiç aklımıza gelmiyordu.   Bu illete yakalanmadan Birkaç sene önce Bir konuşma geçmişti aramızda… "Abim; Annem babam yaşlanıyor. Yakın zamanda, bakıma ihtiyaçları olacak Ben tam evimizin karşısına Bir prefabrik ev yaptırayım, Onları da yanıma alayım Ne dersin" dedi. Memnuniyetle okey’leştik. Ve annemleri Horsunlu'dan Köyceğiz'e taşıdık. Kardeşim kötüye gittikçe Tetkikleri arttı. Yok yok yok... Hiçbir şeyi yok... Ama vücutta hiçbir şey İyiye gitmiyordu. En son vefat etmeden 15 - 20 gün kadar önce Bir hocanın aklına gelmiş... "Ya bir de göbekten bir örnek alalım Teste gönderelim" demiş. Aldılar, gönderdiler… Kardeşim öldükten tam bir ay sonra Sonuçları gelmişti. Evet ölümün sebebi belliydi artık.. Milyonda bir rastlanan bir şey, Bize denk geldi. Amiloidoz diye bir hastalık Merak eden araştırsın, İllet bir şeymiş. Gitti kardeşim… Güzel hayalleriyle gitti. Kızının düğününü göremedi. Torunu Enzo'yu göremedi. Oğlunun, Amerika'da genetik bilim adamı Olduğunu göremedi. Minik kuşu Cemre'nin Üniversiteli olduğunu göremedi. Yaşanacak güzel günleri Göremedi güzel bacım...   Sonra ne mi oldu Tülin'im, Emanetlerini teslim aldım. İçin rahat etsin, Artık annen baban, Abine teslim. Benimle yaşayacaklar. Baltaköy'de birlikte yaşlanacağız. Rahat uyu emi...   Şövalye ruhlu kadın mı olur demeyin… Şövalye ruhluydu benim kardeşim… Bir kere çok nazikti. Birini kıracağım diye ödü kopardı. Çok defalar kırılmıştır, Ama o hep susmayı tercih ederdi. Empati kurardı. Yüreğinde olanlara Çok sahip çıkardı… Onları korur kollardı. Yardımseverdi. Paylaşmayı çok severdi. Dedikodu sevmezdi. Yanında dedikodu yapamazdınız. Aman size ne, bize ne diye Sustururdu herkesi. Haramdan, haktan çok korkardı. Hep özenliydi kul hakkıysa konu...   Teoridir ya; "İyiler çabuk gider." Teori filan değil, İyiler çabuk gidiyor. Bakıyorum da etrafıma… Kul hakkı yiyen, İftirayı yaşam biçimi haline getiren, Yalan dolanı hayatının merkezine koyan, Düzenbaz, Arkadan dolanan, Çocuğuna haram yediren, hırsız… Merhametsiz, vicdansızların Domuz gibi gezindiğini, Servetine servet kattığını, Her türlü kötülüğe devam ettiğini görünce Teori filan değil bu diyorum. Evet iyiler çabuk gidiyor...